Fintech’in bir sonraki büyüme dönemi, tek başına koşanların değil; doğru veri, doğru teknoloji ve doğru ortaklıkla ekosistem kurabilenlerin dönemi olacak. Perakende ve e-ticaret gibi büyük müşteri portföyüne sahip şirketlerin servis modeli bankacılığı ortaklıkları kurduğunu, bazı oyuncuların ise doğrudan banka veya fintech lisansı alarak finansal hizmetler platformuna dönüştüğünü görüyoruz. Bu eğilim 2027’de hızlanacak.
Netmera Genel Müdürü Hasan Emre Özgür
- Türkiye fintech ekosisteminin son birkaç yıldaki gelişimini ve 2026’da geldiği noktayı nasıl değerlendiriyorsunuz? Sizce sektörün bugün en güçlü olduğu alanlar neler?
Türkiye fintech ekosisteminin artık çocukluk dönemini geride bıraktığını düşünüyorum. Birkaç yıl önce başarıyı çoğunlukla “Kaç yeni girişim kuruldu, ne kadar yatırım aldı?” sorularıyla ölçüyorduk. Bugün ise daha zor ama daha sağlıklı sorular soruyoruz: Bu şirket gerçekten gelir üretiyor mu? Müşteri başına ekonomisi sürdürülebilir mi? Regülasyonla birlikte büyüyebiliyor mu? Ürününü başka ülkelere taşıyabiliyor mu? Açıkçası ekosistemin olgunlaşması biraz da heyecanın yanına Excel tablosunun oturması demek.
Startups.watch ve Invest in Türkiye’nin Temmuz 2026 görünümünde Türkiye’de 805 aktif fintech girişimi bulunuyor. Bu sayı tek başına önemli, fakat bence daha değerli olan çeşitlilik. Ödeme sistemlerinin yanına bankacılık teknolojileri, dijital varlıklar, yatırım teknolojileri, sigortacılık, kurumsal finans, açık bankacılık, kimlik doğrulama, fraud ve regtech gibi güçlü dikeyler eklendi. Türkiye’nin kartlı ödemeler, mobil bankacılık ve finansal altyapı konularında yıllardır biriktirdiği mühendislik kası, yeni nesil ürünler için ciddi bir avantaj sağlıyor.
Diğer taraftan 2026 bize büyümenin artık herkese eşit dağılmadığını da gösteriyor. KPMG’nin küresel verisine göre yılın ilk yarısında fintech yatırımları 103,1 milyar dolara yükseldi; bunun 67,9 milyar doları birleşme ve satın almalardan geldi. Yani para fintech’ten kaçmıyor, fakat daha seçici davranıyor. Sermaye, yalnızca iyi sunuma değil; ölçeğe, kanıtlanmış iş modeline, lisansa, güvene ve nakit üretme kapasitesine gidiyor. Türkiye’de de benzer bir konsolidasyon eğilimi görüyorum.
Bence bugün en güçlü olduğumuz alan, tek bir ürün başlığı değil; finans ile teknolojiyi gerçek hayatın içine yerleştirme becerimiz. Bankalarımızın dijital olgunluğu yüksek, fintech kurucularımız hızlı, teknoloji ekiplerimiz zor koşullarda çözüm üretmeye alışkın. Fakat bundan sonraki aşamada “Bir cüzdan daha yaptık” demek yetmeyecek. Cüzdanın kimin hayatındaki hangi problemi çözdüğü, hangi ekosisteme bağlandığı ve nasıl para kazandığı sorulacak. Bu sorulara iyi cevap veren şirketler büyüyecek; cevap veremeyenler için piyasa eskisi kadar sabırlı olmayacak.
Fırsatın önemli bir bölümünü B2B teknolojilerde görüyorum
- Türkiye’nin global ölçekte daha güçlü bir fintech merkezi haline gelebilmesi için önündeki fırsatlar ve aşılması gereken temel engeller neler?
Türkiye’nin elinde azımsanmayacak bir başlangıç paketi var; genç ve dijital kanalları yoğun kullanan nüfus, gelişmiş bankacılık altyapısı, güçlü ödeme alışkanlığı, nitelikli teknoloji insanı ve Avrupa, Orta Doğu, Kuzey Afrika ile Türk Cumhuriyetleri arasında doğal bir köprü konumu. Üstelik bizim teknoloji ekiplerimiz yalnızca ideal laboratuvar koşullarında değil; yüksek işlem hacmi, yoğun regülasyon ve çok farklı müşteri beklentileri altında ürün geliştirmeyi biliyor. Bu, ihracat açısından kıymetli bir yetkinlik.
Fırsatın önemli bir bölümünü B2B teknolojilerde görüyorum. Türkiye’den çıkan her fintech’in başka bir ülkede son kullanıcı markası kurması gerekmiyor. Bankalara ve lisanslı finansal kuruluşlara kimlik doğrulama, müşteri etkileşimi, fraud, AML, açık bankacılık, analitik, ödeme orkestrasyonu ya da dijital kanal altyapısı satan şirketler çok daha ölçeklenebilir bir yol izleyebilir.
Netmera’da farklı ülkelerde ve özellikle finans sektöründe çalışırken şunu net görüyoruz: Bir kurumun verisini tekilleştirebilen, davranışı gerçek zamanlı anlayabilen ve o içgörüyü doğru aksiyona çevirebilen platformların bu problemi ve ihtiyacı yerel değil, evrensel.
Engeller tarafında ise öngörülebilirlik ilk sırada. Finansal teknolojide yatırımcı da müşteri de yalnızca bugünkü kurala bakmaz; iki yıl sonra oyunun nasıl oynanacağını bilmek ister. Regülasyonun güçlü olması problem değil, hatta güven üretir. Problem, kuralların yorumunun veya uygulama takviminin belirsizleşmesidir. İkinci konu sermayenin devamlılığı. Bir şirketin ilk yatırımı alması kadar, büyüme aşamasında yeni sermayeye ve doğru satın alma pazarına erişebilmesi de önemli. Üçüncüsü yetenek. İyi insan yetiştiriyoruz ama onları döviz bazlı global rekabette elde tutmak kolay değil.
Bir de globalleşmeyi sadece “yurt dışında ofis açmak” zannetmemeliyiz. Yerelleştirme, regülasyon bilgisi, satış sonrası hizmet, yerel ortaklık ve sabır gerekiyor. İstanbul’dan Dubai’ye bir uçuş dört saat olabilir; ama o pazarda güven inşa etmek dört saat sürmüyor. Türkiye’nin bölgesel merkez olabilmesi için kamu, düzenleyici kurumlar, bankalar, fintech’ler, teknoloji sağlayıcıları ve yatırımcıların aynı hikâyenin ayrı kahramanları gibi değil, aynı ekibin oyuncuları gibi hareket etmesi gerekiyor.
2026’nın küresel fintech gündeminde dört kelime öne çıkıyor; konsolidasyon, gömülülük, ajanlaşma ve güven
- Global fintech ekosisteminde 2026’da hangi gelişmeler ve trendler öne çıkıyor? Türkiye fintech sektörünün bu dönüşüm içerisindeki konumunu nasıl değerlendiriyorsunuz?
2026’nın küresel fintech gündeminde benim için dört kelime öne çıkıyor; konsolidasyon, gömülülük, ajanlaşma ve güven. Konsolidasyon tarafında KPMG’nin ilk yarı verileri oldukça net: Küresel fintech yatırımının büyük bölümü birleşme ve satın almalardan geliyor, sermaye pazar liderlerine ve kanıtlanmış modellere yoğunlaşıyor. Bu tablo küçük şirketlerin şansı kalmadığı anlamına gelmiyor; fakat artık “küçük ama çok iyi bir teknoloji” olmanın yanında dağıtım gücü olan bir ortak, belirgin bir niş veya stratejik satın alma hikâyesi gerekiyor.
İkinci eğilim, finansal hizmetlerin görünmez hale gelmesi. Perakende, e-ticaret, mobilite ve telekom gibi yüksek müşteri tabanına sahip şirketler; servis modeli bankacılığı ve gömülü finans iş birlikleriyle ödeme, kredi, sigorta, yatırım ve sadakat hizmetlerini kendi deneyimlerinin içine yerleştiriyor. Kullanıcı çoğu zaman ayrı bir finansal ürüne girdiğini düşünmüyor; alışverişini, tahsilatını ya da nakit akışını yönetirken finans zaten orada oluyor. Bana göre iyi finansal teknoloji biraz iyi bir bas gitar gibidir: Şarkının tamamını taşır ama dinleyici her zaman ön planda fark etmez.
Üçüncü ve en görünür eğilim agentic AI. Yapay zekâ artık yalnızca soruya cevap veren ya da metin yazan bir yardımcı olmaktan çıkıp, belirlenmiş yetki sınırları içinde işi sonuçlandıran bir aktöre dönüşüyor. DBS’in kurumsal müşteriler için Joy’u işlem sonuçlandırabilen bir yapıya taşıması, Starling’in doğal dil komutlarıyla finansal görevleri yerine getiren asistanı ve Santander ile Mastercard’ın kontrollü ortamda gerçekleştirdiği uçtan uca ajan ödemesi bu yönü gösteriyor. Buradaki kritik kelime “otonomi” değil, “kontrollü otonomi”. Kimlik doğrulama, açık yetki, limit, kayıt, açıklanabilirlik ve gerektiğinde insan müdahalesi hayati derecede önemli.
Dördüncü eğilim de regülasyonun inovasyonun karşısında değil, tasarımın içinde konumlanması. Avrupa’da DORA’nın operasyonel dayanıklılık yaklaşımı, MiCA’nın dijital varlık çerçevesi ve AI Act’in kademeli yükümlülükleri kurumlara aynı mesajı veriyor: Hızlı olabilirsiniz, ama denetlenebilir de olmalısınız. Türkiye teknoloji adaptasyonunda hızlı ve bankacılık altyapısında güçlü. Buna karşılık global fırsatı yakalamamız için ürünlerimize “sonradan eklenen uyum katmanı” değil, daha ilk günden güvenli ve regülasyon-dostu mimari yerleştirmemiz gerekiyor.
- Yapay zekâ, açık bankacılık, gömülü finans, dijital varlıklar ve yeni nesil ödeme teknolojileri düşünüldüğünde, önümüzdeki birkaç yılda fintech sektörünü en fazla hangi teknolojilerin ve iş modellerinin dönüştürmesini bekliyorsunuz?
Ben teknolojiden önce iş modeline bakıyorum. Önümüzdeki dönemin kazananları tek bir finansal fonksiyonu sunanlar değil; bireysel ve tüzel müşteriyi, bayiyi, tedarikçiyi, satıcıyı ve saha ekibini aynı değer zinciri içinde buluşturan platformlar olacak. Perakende ve e-ticaret gibi büyük müşteri portföyüne sahip şirketlerin servis modeli bankacılığı ortaklıkları kurduğunu, bazı oyuncuların ise doğrudan banka veya fintech lisansı alarak finansal hizmetler platformuna dönüştüğünü görüyoruz. Bu eğilim 2027’de hızlanacak.
Buna karşılık yalnızca standart POS ya da yalnızca cüzdan sunan, müşterinin günlük hayatında daha geniş bir probleme dokunamayan küçük fintech’ler sermaye ve kârlılık baskısını daha fazla hissedecek. Bir kısmı kapanacak, bir kısmı birleşecek, bir kısmı da teknolojisini büyük bir oyuncunun dağıtım gücüyle buluşturacak. Çünkü yeni müşteri kazanma maliyeti yükseliyor. Milyonlarca müşterisi olan köklü bir marka ile doğru ortaklık kurmak, sıfırdan milyonlarca kullanıcı toplamaya çalışmaktan çoğu zaman daha akılcı. Fintech ekosisteminin yeni yakıtı rekabet kadar iş birliği olacak.
Yapay zekâ bu modelin iki tarafını aynı anda değiştirecek. Birinci tarafta müşteri deneyimi var. Kurumlar, müşterinin ne yaptığını raporlamakla yetinmeyip ne yapmaya hazırlandığını anlamaya çalışacak. Bir kullanıcı kredili ürün sayfasını birkaç kez inceliyor, belirli saatlerde uygulamaya giriyor ve çağrı merkezinde belirli bir konu konuşuyorsa, bu sinyaller birlikte anlamlı hale gelir.
Ancak yapay zekânın doğru aksiyon önerebilmesi için davranışsal, demografik ve işlem verisinin aynı müşteri üzerinde tekilleştirilmesi gerekir. Genel Müdürü olduğum Netmera gibi müşteri verisi ve etkileşim platformlarının önemi tam burada artıyor. Yapay zekânın zekâsı, beslendiği verinin bütünlüğü kadar güçlü.
İkinci tarafta operasyon var. Tekrarlanan raporlama, kampanya hazırlığı, müşteri talebi sınıflandırma, belge kontrolü, mutabakat, ilk seviye uyum incelemesi, çağrı operasyonu ve benzeri birçok görev ajanlara devredilecek. Şirketler aynı işi daha az insanla, daha hızlı ve tutarlı yapabilecek. Bunun gelir ve verimlilik tarafı parlak; insan kaynağı tarafı ise zor. Bazı roller küçülecek, bazıları tamamen değişecek. Yeni ihtiyaç, işlemi yapan insandan çok hedefi tanımlayan, ajanı denetleyen, istisnayı yöneten ve sonucun sorumluluğunu üstlenen insan olacak. Bu geçişin yalnızca teknoloji projesi gibi yönetilmesi büyük hata olur; aynı zamanda ciddi bir organizasyon ve yetkinlik dönüşümü gereklidir.
Açık bankacılık ve dijital varlıklar da bu yapıyı tamamlayacak. Açık finans, yapay zekâ asistanına müşterinin farklı kurumlardaki finansal hayatını izinli biçimde anlama imkânı verecek; tokenizasyon ve programlanabilir para ise belirli koşullar gerçekleştiğinde işlemin otomatik tamamlanmasını sağlayacak. Fakat teknolojik olarak mümkün olan her şeyin ticari olarak değerli veya hukuken hazır olmadığını unutmamak gerekiyor. Sektörün bazen en sevdiği spor, yeni bir kısaltma bulup onun geleceği değiştireceğini ilan etmek. Benim ölçüm daha basit: Müşterinin hayatını gerçekten kolaylaştırıyor mu, kuruma para kazandırıyor mu ve güvenli biçimde ölçeklenebiliyor mu?
Lisans almak bitiş çizgisi değil asıl sorumluluğun başladığı yerdir
- “Back To Office” temamızdan hareketle yılın geri kalanına ve 2027’ye baktığınızda, Türkiye fintech ekosistemi açısından hangi gelişmeleri bekliyorsunuz?
“Back To Office” bana ajandaya geri dönmekten çok, bazı temel konulara geri dönmeyi çağrıştırıyor. 2027’ye giderken sektörün ajandasında ilk sıraya uyum, risk ve güveni koyarım. Son dönemde ödeme ve elektronik para kuruluşları hakkında kamuoyuna yansıyan adli soruşturmalar, el koyma kararları ve düzenleyici müdahaleler; hızlı büyümenin güçlü kontrol mekanizmalarıyla desteklenmediğinde ne kadar ağır sonuçlar doğurabileceğini gösterdi.
Devam eden adli süreçler hakkında hüküm vermek doğru olmaz; fakat sektör açısından mesaj açık: Lisans almak bitiş çizgisi değil, asıl sorumluluğun başladığı yerdir. Yeni lisans başvurularında daha detaylı inceleme, mevcut kuruluşlarda daha sıkı denetim ve ihlallerde daha ağır yaptırım bekliyorum. Bankaların, finansal kuruluşların ve fintech’lerin AML, yaptırım taraması, işlem izleme, fraud, müşteri tanıma, erişim yetkileri, veri güvenliği ve olay müdahalesini birbirinden kopuk kutular gibi değil, tek bir savunma sistemi gibi tasarlaması gerekiyor. Uyum ekibinin işi büyümeyi yavaşlatmak değildir; güvenli büyümenin yolunu açmaktır. Freni olmayan otomobil hızlı değildir, sadece tehlikelidir.
İkinci başlık siber güvenlik ve yapay zekâ kaynaklı tehditler. Üretken yapay zekâ müşteri hizmetini, kişiselleştirmeyi ve operasyonu geliştirirken; sahte kimlik, sentetik ses, deepfake, sosyal mühendislik ve otomatik dolandırıcılığı da ucuzlatıyor. Süper uygulamalar tek arayüzde daha fazla hizmet sundukça saldırgan açısından daha değerli bir hedefe dönüşüyor. Bu ortamda rekabet avantajı yalnızca en çok özelliği sunmak değil; müşteriye “verin, paran ve kimliğin burada gerçekten güvende” duygusunu kanıtlarla verebilmek olacak.
Üçüncü başlık, menülü bankacılıktan diyalog tabanlı ve ajan tabanlı bankacılığa geçiş. Burada öngörümü biraz hassaslaştırmak gerekiyor. Türkiye’de doğal konuşma diliyle çalışan asistanlar zaten var. Garanti BBVA, Ugi’nin sesli veya yazılı biçimde 200’den fazla bankacılık işlemini gerçekleştirebildiğini söylüyor; Türkiye Finans’ın ARI’si de işlem ve başvuru akışlarında müşteriye yardımcı oluyor. Dolayısıyla “Türkiye’de ilk kez konuşarak bankacılık yapılacak” demek doğru olmaz.
Benim 2027 için beklediğim daha ileri bir eşik: Türkçe çalışan üretken bir modelin, kullanıcının açıkça tanımladığı amaç, yetki ve limitler içinde birden fazla adımı planlayıp tamamlaması. Örneğin “Her ay maaşım yattığında faturalarımı öde, kalan tutarın şu kadarını düşük riskli fonda değerlendir; ama hesabım şu seviyenin altına düşerse işlem yapma” gibi bir talebin güvenli, kayıtlı ve gerektiğinde onaya tabi biçimde yürütülmesi. Bu doğrudan ve tam yetkili yatırım danışmanlığı anlamına gelmek zorunda değil. Önce kart yönetimi, fatura, tasarruf kuralı, nakit akışı, ödeme takibi ve basit servis taleplerinde başlayabilir.
Dünyada bunun parçaları artık gerçek. DBS Joy, doğrulanmış kurumsal müşterilerin konuşma içinde basit bankacılık görevlerini tamamlıyor; Starling Assistant doğal dil komutlarıyla tasarruf hedefi ve fatura organizasyonu gibi görevleri yerine getiriyor; Santander ve Mastercard ise önceden belirlenmiş limit ve izinler içinde bir yapay zekâ ajanının canlı ödeme altyapısında uçtan uca işlem yaptığı kontrollü bir uygulamayı duyurdu. Türkiye’de de 2027 içinde en az bir banka veya fintech’in “cevap veren asistan” ile “iş bitiren ajan” arasındaki çizgiyi geçeceğini düşünüyorum.
Fakat burada yarış yalnızca modeli kimin önce çıkardığı yarışı olmayacak. Kimlik doğrulama nasıl yapılacak? Ajan hangi veriye erişecek? Hangi işlemde yeniden onay istenecek? Yanlış kararın sorumluluğu kimde olacak? Her adım denetlenebilir biçimde kaydedilecek mi? Müşteri tek tuşla yetkiyi geri alabilecek mi? İnsan desteğine geçiş nerede olacak? 2027’nin kazananı en konuşkan asistanı yapan değil, en güvenilir biçimde iş sonuçlandıran kurum olacak.
Son olarak insan tarafını unutmamak gerekiyor. Yapay zekâ maliyetleri azaltacak, yeni gelir yaratacak ve bazı işlerde insan ihtiyacını düşürecek. Şirketlerin görevi yalnızca ajan satın almak değil; çalışanlarını yeni rollere hazırlamak, yeniden beceri kazandırmak ve insanın değer üreteceği alanları yeniden tasarlamak olmalı. Hatta bu konuda sadece fintech özelinde değil yapay zekânın istihdamı devralacağı her alanda devletlerin küresel ölçekte düzenlemeler yayınlamasını bekliyor ve bunu şiddetle arzuluyorum.
